روشهای تعیین هویت حیوانات خانگی

ما به صاحبان حیوانات خانگی (سگها و گربه ها) یادآور می شویم که همدم خود را با اطلاعات شناسایی به روز تجهیز کنند تا اگر زمانی مفقود شدند آماده باشند. متاسفانه، انجمن ممانعت از ظلم به حیوانات امریکا (ASPCA) دریافته در حالی که 80% از صاحبان سگ متوجه اهمیت تگ گردنی (پلاک هویت) برای حیوان هستند، تنها 33% از آنها همیشه از آن استفاده می‌کنند.

اگر شما جزو صاحبان حیوانات خانگی هستید که به طور منظم از تگ شناسایی برای حیوان خود استفاده نمی‌کنید، خبر خوب آن است که این تگ ها تنها راه شناسایی حیوان شما در صورت گم شدن نیست. روش‌های دیگری هم برای شناسایی سگ و گربه وجود دارد که شامل دستگاه‌های ردیابی GPS، دستگاه‌های شناسایی فرکانس رادیویی، میکروچیپ و تتو می‌باشد.
دغدغه مشترک انجمن سگ امریکا (AKC)، آزمایشگاه‌های تحقیقاتی دارای مجوز و صاحبان سگ‌ها چیست؟ تمام آنها خواستار ابزار شناسایی دقیق، دائمی، با قابلیت ردیابی آسان برای حیوانات هستند. سیاست AKC بیان می‌‌کند هر شخصی که سگ‌های ثبت شده در AKC را بفروشد یا آنها را به دیگری واگذار کند، باید به نحوی به تعیین هویت سگ خود بپردازد تا هیچ گونه امکان خطا در شناسایی یا یافتن صاحب حیوان وجود نداشته باشد.
شما، صاحبان حیوانات، عاشق حیوانات خود هستید و اگر آنها گم یا دزدیده شوند غمگین خواهید شد و به این علت تلاش می کنید از گم شدن و دزیده شدن آنها جلوگیری کرده و ثابت کنید حیوان متعلق به شما است.  بیایید به بررسی هر یک از این روشهای شناسایی بپردازیم.

میکروچیپ

میکروچیپ یک تکه الکترونیکی هم اندازه دانه برنج است که بین دو تیغه شانه سگ تزریق می‌شود. تقریبا تمام پناهگاه‌ها و دامپزشکان مجهز به میکروچیپ خوان هستند و امروزه اسکن میکروچیپ در سگ یافته شده امری عادی است. وقتی یک میکروچیپ خوان در اطراف گردن سگ حرکت کند، یک شماره اختصاصی مشخص را نشان می‌دهد که از طریق سامانه ثبت با شماره شما انطباق پیدا می‌کند.

این میکروچیپ به زیر پوست نزدیک ناحیه گردن و بین دو شانه تزریق می‌شود و یک ابزار شناسایی دائمی برای حیوان شما است.

قرار دادن میکروچیپ بسیار شبیه تزریق واکسن است. کمی از پوست شل بین دو تیغه شانه حیوان به آرامی کشیده می‌شود، و سوزن محتوی میکروچیپ در آنجا قرار داده می‌شود.

میکروچیپ چگونه عمل می‌کند؟ میکروچیپ یک دستگاه منفعل است، به این معنا که ترانسپوندر آن باتری ندارد و تا زمانی که اسکن نشود غیرفعال است. وقتی اسکنر در اطراف تیغه شانه حیوان، محل قرار گرفتن میکروچیپ، قرار بگیرد، یک موج رادیویی ضعیف از اسکنر ارسال می‌شود و میکروچیپ به کار می‌افتد و کد شناسایی را به اسکنر می‌فرستد که اسکنر آن را روی صفحه نمایش کوچکی نشان می‌دهد.

هر میکروچیپ مجهز به یک ترانسپوندر با کد یکتا است که باید در یک سامنه ثبت و بازیابی ثبت شود. قبل از قرار گرفتن در زیر پوست، میکروچیپ درون پاکت اسکن می‌شود تا معلوم شود کد شناسایی ترانسپوندر با کد چاپ شده روی لیبل بسته همخوانی دارد و معتبر است. وقتی میکروچیپ داخل بدن حیوان قرار گرفت، دوباره اسکن می‌شود تا معلوم شود قابل خواندن است.

اگر حیوان گم شود، کلینیک های دامپزشکی، پناهگاه‌ها و انجمن‌های انسانی که دارای اسکنر هستند، محل میکروچیپ را در بدن حیوان را پیدا کرده و کد آن را می خوانند. بنابراین زمانی که میکروچیپ حیوان شما ثبت شده باشد و اطلاعات شما در پایگاه داده سامانه ثبت و بازیابی به روز باشد، کلینیک دامپزشکی یا پناهگاه باید بتواند شما را به حیوان عزیزتان برساند.

مزایا و معایب میکروچیپ

امروزه استفاده از میکروچیپ بسیار محبوب شده است. در حال حاضر بیشتر پناهگاه‌ها قبل از تحویل حیوان به خانواده جدیدش، از کاشت میکروچیپ استفاده می‌کنند. و میکروچیپ تبدیل به یک روش استاندارد شناسایی سگ‌های بی سرپرست شده است. هر سگ گم شده که به کلینیک دامپزشکی یا پناهگاه حیوانات تحویل داده شود، اسکن می‌شود. مزیت اولیه میکروچیپ آن است که شماره شناسایی حیوان را گم نمی کنید.
یکی از مشکلات آن است که قرار دادن میکروچیپ مثل هر تزریق دیگر برای حیوان درد دارد.

یکی دیگر از مشکلات آن است که میکروچیپ از محل تزریق جابجا می‌شود و شناسایی محل آن با اسکنر دشوارتر می‌شود. از آنجا که چندین تولیدکننده میکروچیپ وجود دارند، اما براساس اطلاعات یک اسکنر جهانی وجود ندارد که قادر به خواندن تمام مارک‌های میکروچیپ باشد.

یک نکته بسیار مهم دیگر در مورد میکروچیپ آن است که میکروچیپ حیوان شما برای هر کاربردی باید ثبت شود، و اطلاعات تماس شما در برنامه پایگاه داده باید به روز باشد.

همچنین، افرادی که وظیفه اسکن میکروچیپ را دارند باید نحوه اسکن صحیح و کامل حیوان، برای پیدا کردن میکروچیپ را بدانند، خصوصا اگر میکروچیپ از محل تزریق خود حرکت کرده باشد.

میکروچیپ جدیدترین فن آوری است. میکروچیپ چند مشکل اساسی دارد. تصمیم بگیرید که آیا مایل به استفاده از میکروچیپ به عنوان ابزار شناسایی حیوان خود هستید یا خیر. میکروچیپ ها هنوز معایب جدی بسیاری دارند که از آن جمله احتمال حرکت آن زیر پوست است و هیچ گونه مطالعه بلند مدتی برای آزمایش و اطمینان از ایمنی میکروچیپ درون بدن حیوان انجام نگرفته است. گزارشاتی از سرطان‌های مرتبط با میکروچیپ وجود دارد، حتی از شرکت مرک (سازنده میکروچیپ مارک Home again) به خاطر بیمار شدن حیوانات شکایت شده است. علاوه بر آن، میکروچیپ در خط وسط، میان تیغه دو شانه قرار داده می‌شود. معمولا طب سوزنی هم در این محل انجام می‌شود که نشان دهنده پتانسیل بالای انسداد این نقطه است، و پیامدهای پر انرژی ناشناخته‌ای برای بدن به همراه دارد.
با این حال، آنچه که در حال حاضر باعث بی فایدگی کاشت میکروچیپ شده، نامرئی بودن آن است و بدون استفاده از یک اسکنر سازگار، امکان شناسایی یا رمزگشایی آن وجود ندارد، و اگر یک فرد معمولی حیوان را پیدا کند راهی برای متوجه شدن و پیدا کردن میکروچیپ وجود ندارد. در واقع میکروچیپ یک شماره چند رقمی است و تنها به مراجعه به سایت مرجع می توان اطلاعات هویتی حیوان را پیدا کرد، اگر می‌خواهید از میکروچیپ استفاده کنید، به شما توصیه می‌کنیم در کنار آن از تاتو نیز به شکل زیر استفاده کنید.

جهت آشنایی بیشتر با میکروچیپ مقالعه “معرفی میکروچیپ” را مطالعه فرمایید

تتو (خالکوبی)

تاتو همان خالکوبی است یک جایگزین برای میکروچیپ تتو می باشد. همان سوزن و جوهر قدیم  و برای همیشه باقی می‌ماند. به طور کلی، ناحیه‌ای در زیر ران و شکم بهترین محل تاتو است، زیرا معمول‌ترین جایی است که به آن نگاه می‌کنند و مثل تاتو روی گوش، حیوان را بد ظاهر نمی‌کند. روال تاتو بسیار ساده است: موی ناحیه تاتو تراشیده شده و با الکل ضدعفونی می‌شود، یک لایه نازک وازلین روی محل مالیده می‌شود تا قلم تاتو به آرامی روی سطح پوست حرکت کند و شماره شناسایی روی پوست تاتو شود. سپس این ناحیه را با فیزودرم یا یک صابون ضدعفونی دیگر تمیز می‌کنیم تا جوهر اضافی از روی پوست پاک شود. آخرین لایه از وازلین را روی تاتوی مالیده می شود تا به بهبود زخم کمک کند. یک زخم بسیار ملایم (که به سختی قابل رویت است) روی تاتو تشکیل می‌شود و بعد از یکی دو روز کنده می‌شود. بهتر است موی اطراف محل تاتو را کوتاه یا قیچی کنید تا در صورت گم شدن سگ به راحتی قابل رویت باشد.

این روش شناسایی حیوان شامل تتوی یک کد شناسایی یکتا یا شماره تماس یا اطلاعات در لاله گوش داخلی (قلب گوش)، شکم یا کشاله داخلی ران است.

تتو روشی است که برای شناسایی دائم حیوانات استفاده می شود. تتو می تواند شماره شناسایی یکتا (ثبت شده در سامانه ثبت حیوانات خانگی تتو دار) یا شماره تلفن باشد (اگر شماره تلفن یا اطلاعات دیگر شما مرتبا تغییر می کند گزینه خوبی برای شما نحواهد بود).

با ثبت شماره شناسایی در سامانه ثبت حیوانات تتودار (Pet Tattoo Registry) می‌توانید احتمال بازگشت حیوان تتو شده را افزایش دهید. هر شماره‌ای را می‌توان در سامانه ثبت حیوانات خانگی تتو دار ثبت کرد و همه حیوانات خانگی تتو شده صرف نظر از گونه، سن، اندازه و یا شماره استفاده شده می‌توانند در سامانه ثبت نام کنند.

بدون ثبت شماره در سامانه ثبت حیوانات تتو دار این کار را انجام ندهید. یک شماره ثبت نشده بی فایده است چون نمی‌تواند سگ را نزد شما بازگرداند مگر آنکه تاتو شماره تماس شما باشد.

یکی از مشکلات تتو احتمال محو شدن آن در طول زمان است که در این صورت می توان از یک لایه دیگر جوهر سیاه روی تتو استفاده کرد.

به طور معمول سال‌های زیادی است که تتو برای شناسایی حیوانات به کار می‌رود و شناخته شده‌ترین ابزار ثبت مشخصات است. از اواسط دهه 60 دو سازمان I. D. Pet و سازمان ثبت ملی سگ مشغول کار ثبت حیوانات هستند، در سال 1972 سازمان Tatoo-A-Pet به آنها ملحق شد. AKC، CAR (سازمان ثبت حیوانات همدم ) از دهه 1990 شروع به کار کردند. در سال 2006، ID Pet شرکت خود را به شرکت NDR فروخت. در حالی که آموزش تتو به عموم مردم یک چالش به حساب می آید، بیشتر پناهگاه‌ها، ادارات پلیس و افراد و سازمان‌های مسئول سگ‌های به سرقت رفته، در مورد تتو آگاهی دارند. تتو گذاری بدون درد است، و در صورتیکه توسط یک تتوکار ماهر انجام شود از نظر زیبایی شناسی نیز قابل قبول است، قابلیت ردیابی فوری دارد و وقتی یک شماره یکتا برای هر سگ در نظر گرفته شود، الزامات AKC را هم برآورده می‌کند.

جهت آشنایی بیشتر با تتو گذاری مقاله “معرفی تتو در شناسایی حیوانات خانگی” را مطالعه فرمایید.

هر روش شناسایی حیوان مزایا و معایبی دارد، بنابراین تصمیم نهایی با شما است و باید براساس شخصیت و سبک زندگی حیوان و همچنین سطح راحتی روش شناسایی انتخابی برای شناسایی حیوان خود تصمیم بگیرید.

توصیه می‌کنیم هر حیوان علاوه بر روش شناسایی انتخابی توسط صاحب خود، یک شماره شناسایی به روز استاندارد روی قلاده و تگ خود داشته باشد، زیرا راحت‌ترین و سریع‌ترین راهی که یابنده حیوان بتواند شما را پیدا کند این است که سریعا به دنبال اطلاعات تماس روی قلاده یا تگ بگردد.

هر ساله میلیون‌ها حیوان وارد پناهگاه‌های حیوانات در سراسر کشور می‌شوند. از این تعداد، تنها دو درصد گربه‌ها و 20-15% سگ‌ها نزد صاحبان خود باز می‌گردند. به همین دلیل، انجمن انسانی امریکا (AHA) شنبه 5 آوریل 2003 را به نام روز تگ قلاده نام گذاری کرد. هفته ملی شناسایی حیوانات نیز بین 26-20 آوریل است.

صاحبان حیوانات باید از یک یا چند روش شناسایی استفاده کنند تا در صورت گم شدن حیوان بازگشت آنها را تضمین کنند.

قلاده و تگ شناسایی (پلاک هویت)

قلاده و تگ شناسایی روش قابل اعتمادی برای شناسایی حیوان گم شده است. اطمینان حاصل کنید که سگ یا گربه شما دارای قلاده با تگ شناسایی است. پت شاپ ها، کلینیک های دامپزشکی و پناهگاه‌های حیوانات اغلب دارای فرم سفارش تگ شناسایی هستند. تگ باید شامل:
-نام حیوان
-نام و آدرس صاحب حیوان
-شماره تماس
-مشکلات پزشکی نیازمند دارو
-نام دامپزشک و شماره تماس
-اطلاعات کنونی واکسیناسیون‌هاری
-پیشنهاد جایزه در صورت گم شدن حیوان خانگی

یک تگ شناسایی همیشه سریع‌ترین، مطمئن‌ترین، و آسان‌ترین راه برای بازگرداندن حیوان پیش شما است. یک محل خوب برای سفارش این تگ ها فروشگاه pettag.ir است که برچسب‌های با کیفیتی از استیل ضد زنگ برای انواع قلاده‌ها تولید می‌کند.

حیوانات خانگی هر وقت خارج از خانه یا لانه هستند، بهتر است قلاده و تگ شناسایی داشته باشند. وقتی در مکان‌های عمومی با حیوانی مواجه شدید، به دنبال تگی روی قلاده بگردید،  استفاده از این تگ یک روش آسان و سریع برای ثبت اطلاعات مهم است. تگ قلاده باید همراه با یک روش شناسایی دیگر استفاده شود. به تگ تنها نمی شود اطمینان کرد، چون به سادگی گم شده، یا باز می شود می‌‌شود و یا از بین می‌‌رود. تگ قلاده اولین خط دفاعی یا پشتیبانی است، اما هرگز نباید تنها راه شناسایی هویت برای حیوان خانگی باشد.

اقدامات لازم برای اطمینان از کاربردی بودن تگ شناسایی
در موقعیت‌هایی که امکان گم شدن حیوان وجود دارد، تگ شناسایی باید در تمام مدت بر گردن سگ یا گربه باقی بماند.
مرتبا تگ حیوان خانگی خود را کنترل کنید. احتمال دارد که از قلاده جدا شوند.
علاوه بر تگ های شناسایی، می‌توانید با یک قلم غیر قابل پاک شدن یک شماره تلفن روی قلاده بنویسید. می‌توانید قلاده‌های گردنی پهن نایلونی سفارش دهید که شماره تلفن شما روی آن دوخته شود.

توصیه‌های دیگر
تمام سگ‌ها و گربه‌ها باید قلاده‌هایی با تگ شناسایی داشته باشند.
گربه‌های خود را در داخل خانه نگه داشته و به آنها تگ شناسیایی، تاتو و میکروچیپ بزنید. بیشتر گربه‌های ولگرد در پناهگاه زمانی گربه خانگی بودند که از یک در یا پنجره باز بیرون پریده‌اند.
یک پرونده به روز با توصیفات مکتوب از حیوان خود نگه دارید که شامل سایز، نشانه‌ها، وزن، و ویژگی‌های غیر معمول او باشد. یک عکس مربوط به زمان حال نیز داخل پرونده بگذارید تا به عنوان پوستر استفاده کنید و یا به پناهگاه حیوانات گمشده ببرید.
یک حقیقت ساده اما تلخ این است که بیشتر سگ‌ها در پناهگاه نابود می‌شوند چون صاحبان آنها پیدا نمی‌شوند.
بعضی از ما سگ‌های بانمکی داریم که امکان به سرقت رفتن آنها زیاد است.
احتمال گم شدن یک سگ کوچک که بیرون از خانه مشغول بازی کردن است بسیار بیشتر از یک سگ بزرگ تنبل است که کنار در ورودی خوابیده و فقط گاهی در اطراف می‌چرخد.
اگر حیوانتان را گم کنید، چطور می‌توانید آن را پیدا کنید؟ و اگر حیوان شما پیدا شود و به یک مرکز تحویل داده شود، مسئولان آنجا از کجا بفهمند که حیوان شما بی سرپرست نیست و آن را منهدم نکنند؟ در آخر، اگر شما حیوانی را پیدا کنید، چطور او را پیش صاحب اصلیش می‌برید؟
بهترین رویکرد شناسایی آن است که تمام پایگاه‌ها را تحت پوشش قرار دهد. بدیهی است که تمام حیوانات باید همیشه و نه فقط وقتی برای پیاده روی بیرون می‌روند، تگ شناسایی داشته باشند. اما در صورتی که تگ ها گم شده یا برداشته شوند، یک تتو پشتیبان و یا میکروچیپ، به ویژه اگر در سامانه ثبت شده باشند، می‌تواند تفاوتی در حد مرگ و زندگی ایجاد کند.

کت براون، مدیر عملیاتی پناهگاه سانتاکروز می‌گوید، «ما استفاده از هر سه روش تتو، میکروچیپ و تگ شناسایی را توصیه می‌کنیم. یک تگ شناسایی معمولی بیشترین کمک را به یابنده می‌کند. میکروچیپ یک پشتیبان عالی برای زمانی است که در محل زندگی شما پناهگاه یا دامپزشکی هست که اسکنر دارد و تتو نیز ضمانت سه برابری است.»

یا به عبارت دیگر، چرا به حیوان خود دو یا سه بلیت برگشت به خانه ندهیم؟